Słowo namolny (traktowane przez słowniki jako pospolite) znaczy ‘taki, którego trudno się pozbyć, narzucający się komuś do znudzenia; natrętny, natarczywy, nachalny’.

Mówi się czasem, że ktoś jest bardzo namolny w kontaktach z drugimi osobami, gdyż ciągle za nimi chodzi i wypytuje o różne sprawy.

Namolne mogą być częste wizyty u kogoś w domu, jeśli nie wiadomo, czy gospodarz sobie tego życzy.

Zdarza się też, że ktoś kieruje do drugiej osoby namolne prośby o coś, a ktoś inny staje się mimowolnie namolnym adoratorem kogoś.

Warto wiedzieć, że omawiany przymiotnik – co może być zaskoczeniem – ma związek z wyrazami modlić się, modlitwa, modły.

Początkowo występował w postaci graficznej namódlny, uproszczonej później do namólny // namulny. Znano również wariant namodlny.

Jak łatwo się domyślić, zbitka spółgłoskowa -dln- była dla naszych przodków trudna do wymówienia, więc uproszczono ją sobie do -ln- i zaczęto mówić [namulny], ale pisać na dwa sposoby (przez ó i przez u).

Wszystkie trzy wersje (namolny, namólny i namulny) odnotował Słownik języka polskiego (tzw. warszawski) Jana Karłowicza, Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwiedzkiego (Warszawa 1904, t. III, s. 103).

Ostatecznie dzisiaj mówimy i piszemy namolny.

Dodam, że w dawnych wiekach używano słowa namódlny // namodlny w odniesieniu do żebraków okupujących przykościelne tereny i oferujących odmawianie za kogoś modlitwy w zamian za otrzymanie niewielkich datków pieniężnych. A że tacy osobnicy byli niezwykle natarczywi, z czasem przylgnęło do nich określenie namódlni (namodlni).

Było to zasadne jeszcze i z tego względu, że czasownik modlić (bez się) znaczył wtedy ‘usilnie prosić, błagać’ (modlono łaski, modlono zdrowie, modlono lekką śmierć itp.).

Pan Literka

Dodaj komentarz

Strona wykorzystuje Akismet do ograniczania spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są Twoje dane dotyczące komentarzy.

Przewiń do góry