Jak się odmienia nazwisko „Rygiel”? Pozdrawiam i dziękuję za wspaniałą rubrykę w „Angorze” – zawsze od niej zaczynam lekturę czasopisma.
Dziękuję za miłe słowa. Nazwisko Rygiel odmienia się następująco: kogo? Rygla, komu? Ryglowi, z kim? z Ryglem, o kim? o Ryglu, gdyż wyraz pospolity rygiel (np. rygiel u drzwi) także gubi w przypadkach zależnych samogłoskę -e. Mimo to słyszy się czasem: Nie ma pana Rygiela; Dałem klucze panu Rygielowi; Pojechałem z panem Rygielem. Świadczy to o tym, że nie wszystkich przekonuje odmiana z tzw. -e ruchomym. Np. komentatorzy sportowi raz mówią o siatkarzu reprezentacji, Polski nazywającym się bardzo podobnie, bo Prygiel: Udane zbicie piłki ze skrzydła Prygla; Ten atak udał się Pryglowi, a raz: Udane zbicie piłki ze skrzydła Prygiela; Ten atak udał się Prygielowi. Czyż w tej sytuacji nie należałoby uznać obydwu wzorców odmiany nazwisk kończących się na -el?